Wellin odegrała kluczową rolę przy zakładaniu pisma Svensk Sjukskötersketidning i pełniła funkcję jego redaktorki od 1911 do 1933 roku. Na łamach tego periodyku propagowała ideę ogólnokrajowego stowarzyszenia dyplomowanych pielęgniarek. Efektem tych starań było powołanie , szwedzkiego stowarzyszenia pielęgniarek, któremu przewodniczyła od 1914 do 1933 roku.
W latach 1912–1927 Wellin zasiadała w radzie miejskiej Sztokholmu. W latach 1919–1929 wchodziła w skład sztokholmskiej rady do spraw zdrowia. W Wellin uzyskała mandat do Riksdagu. Uzyskiwała reelekcje na trzy kolejne kadencje parlamentu, w którym zasiadała do 1932 roku. Była w grupie pierwszych czterech kobiet wybranych do parlamentu Szwecji. W parlamencie skupiała się przede wszystkim na sprawach dobrostanu i równości kobiet, uczestniczyła również w debatach dotyczących obrony, rolnictwa oraz podatków i ceł.
Odznaczenia, śmierć i upamiętnienie W 1921 roku Wellin otrzymała medal Illis quorum, a w 1935 roku – Medal Florence Nightingale, najwyższe odznaczenie Czerwonego Krzyża dla pielęgniarek. Zmarła 27 lipca 1951 w Sztokholmie. Spoczywa na cmentarzu Norra begravningsplatsen w Solnie.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1951 Kategoria:Szwedzcy politycy Kategoria:Odznaczeni Medalem Florence Nightingale Kategoria:Ludzie związani ze Sztokholmem