Brał udział w obronie Śląska Cieszyńskiego przed ofensywą wojsk czechosłowackich w 1919 roku jako dowódca żandarmerii polowej u generała Franciszka Latinika. Po zakończeniu walk uczestniczył w akcji plebiscytowej na tamtejszych terenach. W związku z powyższym nie mógł wrócić do rodzinnych stron, które następnie znalazły się w granicach Czechosłowackich. W dalszym ciągu pełnił funkcję dowódcy żandarmerii w Cieszynie w stopniu porucznikaKsiążnica Cieszyńska. Prośba porucznika Jana Starzyka z Cieszyna do T. Regera o ułatwienie starań celem podwyższenia stopnia w służbie w żandarmerii - Cieszyn, 22.01.1922 r. https://sbc.org.pl/Content/197612/PDF/197612.pdf.
Po wybuchu Trzeciego Powstania Śląskiego w maju 1921 zgłosił się pod broń i pełnił służbę w Dowództwie Żandarmerii Polowej. Po zakończeniu powstania pozostał na terenie Górnego Śląska gdzie jako członek Sekcji Bezpieczeństwa Wydziału Bezpieczeństwa Publicznego Naczelnej Rady Ludowej na Górnym Śląsku, kierowanej przez płk. Stanisława Młodnickiego zajął się organizacją przyszłej Policji Województwa Śląskiego. Delegowano go wraz z 100 żandarmami na Górny Śląsk do Naczelnego Dowództwa Żandarmerii Polowej w Szopienicach, gdzie pozostawał aż do przejęcia Górnego Śląska przez władze polskie. 18 czerwca 1922 r.