6 stycznia 1918 wrócił do domu jako inwalida wojenny.
W styczniu 1919 został adiutantem szefa sztabu Dowództwa Głównego Sił Zbronych Polskich w byłym zaborze pruskim. 30 marca 1919 Komisariat Naczelnej Rady Ludowej przyjął go do Sił Zbronych Polskich w byłym zaborze pruskim z byłej armii niemieckiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i mianował porucznikiem w kawalerii. W lipcu 1920 razem z rotmistrzem Ignacym Mielżyńskim zorgaanizował 1 ochotniczy pułk jazdy wielkopolskiej nr 215, późniejszy 26 pułk ułanów i objął w nim funkcję adiutanta. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 15 pułku ułanów w Poznaniu, lecz niezdolny do służby frontowej. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 325. lokatą w korpusie oficerów rezerwy jazdy (od 1924 – kawalerii). Po 1924 został przeniesiony do pospolitego ruszenia i przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII.
Po zwolnieniu z wojska wrócił do pracy w rodzinnym majątku. Zmarł 17 maja 1933 w Golejewku „po krótkich i ciężkich cierpieniach” i trzy dni później został pochowany w grobie rodzinnym na tamtejszym cmentarzu parafialnym.