Ograniczony był również udział nieobywateli w procesie prywatyzacji. Według ustawy o prywatyzacji z 17 czerwca 1993 roku organizacje przeprowadzające prywatyzację miały prawo odmówić udziału osobom niebędącym obywatelami Estonii oraz firmom, w których ponad połowa kapitału należała do osób nieposiadających estońskiego obywatelstwa.
Krytyka W 1993 roku organizacja Helsinki Watch opowiedziała się za przyznaniem obywatelstwa wszystkim mieszkańcom Estonii i skrytykowała wówczas obowiązującą ustawę o obywatelstwie, odrzucając argument, że ludność, która napłynęła po 1940 roku, zrobiła to nielegalnie.
W 1998 roku, kiedy rozpoczęły się negocjacje o akcesji Estonii do Unii Europejskiej, wspólnota zwracała uwagę na rzekome wady estońskiej polityki wobec mniejszości narodowych i określiła ją jako niedopuszczalną. Szczególną krytykę budziła niska liczba naturalizacji, co było również podkreślane w późniejszych latach. Od chwili przystąpienia Estonii do Unii Europejskiej odsetek nieobywateli spadł z 32% do 8% w 2008 roku oraz do 4% w 2025 roku.
Rosyjskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych określa sytuację praw człowieka w Estonii jako „alarmującą” i oskarża Tallinn o „budowanie społeczeństwa monoetnicznego, w którym nie ma miejsca dla mniejszości narodowych, zwłaszcza ludności rosyjskojęzycznej”.
Zobacz też Nieobywatele (Łotwa) Rosjanie w Estonii
Przypisy
Kategoria:Polityka Estonii Kategoria:Obywatelstwo