W latach 1961–1965 pracowała w Katedrze i Klinice Okulistyki ŚAM w Zabrzu, od 1966 kolejno na stanowisku asystenta i starszego asystenta oraz adiunkta, w 1977 przeszła do nowo powołanej Kliniki Okulistyki Dziecięcej w Katowicach, mianowana kierownikiem tej kliniki (w 1995 jednostka ta została przekształcona w Klinikę i Katedrę Okulistyki Dziecięcej ŚAM), w 1981 powołana na stanowisko docenta, w 1989 na stanowisko profesora nadzwyczajnego, w 1995 na stanowisko profesora zwyczajnego, w 1998 mianowana kierownikiem Katedry i Kliniki Okulistyki Dziecięcej na Wydziale Lekarskim Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach.
Zajmowała się m.in. badaniami nad patogenezą jaskry pierwotnej, operacyjnym leczeniem jaskry wrodzonej, zaćmy, odwarstwienia siatkówki, siatkówczaka i retinopatii wcześniaków u dzieci oraz krótkowzrocznością u dzieci i młodzieży. W kierowanej przez nią klinice wprowadzano nowatorskie metody operacyjnego leczenia schorzeń oczu u dzieci, w tym m.in. zabiegi trabekulektomii, lensektomii oraz wszczepiania sztucznych soczewek wewnątrzgałkowych.