W 1782 roku, wskutek reform Józefa II Habsburga, kościół przeszedł pod opiekę duchowieństwa diecezjalnego. W 1788 roku planowano rozbiórkę świątyni, z której rok później zrezygnowano. W 1828 roku podwyższono wieżę zachodnią, a w latach 1868–1870 wzniesiono nowe zwieńczenie wieży wschodniej. 1 stycznia 1972 roku kościół ustanowiono siedzibą ekspozytury. Wnętrze świątyni wraz z witrażami odrestaurowano w II połowie lat 70. XX wieku, a w latach 1984–1985 wyremontowano elewacje zewnętrzne. W 2007 roku przeprowadzono renowację wieży, a w 2010 roku – zakrystii.
Architektura i wyposażenie Świątynia gotycka, trójnawowa, o układzie halowym. Ma długość 28 m i szerokość 12,6 m (wymiary wewnętrzne). Sklepienie nawy głównej wznosi się na wysokości 13,8 m. W północnej nawie znajduje się XV-wieczna empora. Do wnętrza kościoła prowadzą dwa portale z XIV-wiecznymi reliefami w tympanonach. Tympanon portalu zachodniego ukazuje scenę Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny, a w tympanonie południowego portalu przedstawiono opłakiwanie Chrystusa po zdjęciu z krzyża. Kościół posiada dwie wieże – wyższa z nich, wzniesiona nad absydą północnej nawy, ma wysokość 48 m. Pierwszą kondygnację wieży dekorują ostrołukowe blendy, a drugą – przeszklone, maswerkowe okna i figury Matki Bożej i siedmiu aniołów apokalipsy.