Pierwsze nowożytne ustawy paszportowe w Rumunii zostały uchwalone w 1912 r. przez króla Karola I. Wprowadziły one ogólne zasady dotyczące przekraczania granic przez obywateli oraz standaryzowały dokumenty podróży, które, niezależnie od ich dokładnej nazwy w języku rumuńskim, zasadniczo potwierdzały tożsamość, obywatelstwo i status ich posiadacza.

Od 1948 r., wraz z rozpoczęciem rządów komunistycznych w Rumunii, wydawanie paszportów stało się kompetencją wyłącznie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Restrykcyjne przepisy dotyczące wyjazdów zagranicznych utrzymywano aż do grudnia 1989 r., a zliberalizowano dopiero 10 stycznia 1990 r., kiedy doszło do upadku komunizmu w Rumunii. W 1993 r. zaprezentowano pierwszy paszport spełniający międzynarodowe standardy, który był wyposażony w strefę odczytu maszynowego. Jego wydawanie rozpoczęto w czerwcu 1994 r.

Kolejny wzór zaprezentowano w 2001 r., a wydawany był od stycznia r. następnego. Wyróżniał się przede wszystkim tym, że zdjęcie posiadacza było drukowane cyfrowo. W 2007 r., wraz z dołączeniem Rumunii do Unii Europejskiej, wprowadzono paszporty biometryczne. Kolejne generacje paszportów pojawiły się także w 2010 i 2019 r.