Wody akwenów, które znajdują się w rejonie góry cechuje niska mineralizacja i kwaśny odczyn.
Przyroda Roślinność jest ułożona piętrowo, u podnóża rośnie bór sosnowy, który w wyższych partiach przechodzi w tundrę sosnowo-brzozową, co jest nietypowe dla tej szerokości geograficznej. Sam szczyt pokrywa cienka warstwa ściółki, rosną na nim mchy i porosty, a roślinność ma charakter leśno-tundrowy i jest to najbardziej na południe wysunięte stanowisko tego typu w Fennoskandii. Na szczycie wieją silne wiatry i panuje niższa temperatura, przez co na stokach znajduje się dużo połamanych drzew. W 2006 roku pożar strawił całą roślinność w centralnej części góry. Lasy wokół wzniesienia zostały niemal całkowicie wycięte, zachowały się jednak fragmenty lasu pierwotnego na zboczach góry. Dominujące gatunki drzew to sosna, świerk i brzoza.
Jedyne badania botaniczne tego obszaru w XX wieku poczynił geobotanik i sozolog R. Kalliola oraz ornitolog J. Soveri w 1942 roku. Przeważają siedliska oligotroficzne, przez co różnorodność flory nie jest duża i ogranicza się do 190 gatunków roślin naczyniowych. Zidentyfikowano 84 gatunki mchów i kilkadziesiąt gatunków grzybów.