Janusz Urbański (ur. 22 kwietnia 1912 w Berlinie, zm. 17 czerwca 1986 w Warszawie) – polski reżyser dźwięku, pedagog muzyczny, działacz kulturalny. Kierownik i zarazem jeden z czwórki twórców Wydziału Reżyserii Dźwięku na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
Życiorys W latach 1931–1938 studiował w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie w katedrze Kazimierza Sikorskiego (teoria muzyki) i w klasie fortepianu Zbigniewa Drzewieckiego oraz reżyserię muzyczną w Tonmeisterschule w Dreźnie. Po ukończeniu studiów (od 1957 docent, a od 1966 profesor nadzwyczajny) do 1 września 1939 roku (wybuch II wojny światowej) pracował jako reżyser dźwięku w Polskim Radiu i redagował biuletyn Polskiego.Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Po upadku powstania warszawskiego został wysiedlony do Kielc, gdzie po wojnie założył w 1945 roku Okręgowy Związek Muzyków, będąc wówczas naczelnikiem Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach, a później do 1949 roku pełniąc tę funkcję w Gdańsku, gdzie kierował Studiem Operowym (zalążek późniejszej Opery Bałtyckiej, które założył w 1947 roku, a które działało przy Teatrze Wybrzeże (wrócił także do pracy reżysera dźwięku w Polskim Radiu).