Konsolidacja wewnętrzna. Warunkiem skutecznej polityki wielowektorowej jest spójność elit krajowych co do kierunku polityki zagranicznej. Rozbieżności wewnętrzne umożliwiają zewnętrznym graczom wywieranie nacisku przez wspieranie poszczególnych frakcji.
Autonomia strategiczna. Państwo zachowuje zdolność do samodzielnego podejmowania decyzji w sprawach bezpieczeństwa, nie delegując jej sojuszom ani organizacjom międzynarodowym.
Przykłady Doświadczenia państw stosujących politykę wielowektorową są zróżnicowane: od trwałego powodzenia (Kazachstan, Indie, Singapur), przez napięcia w ramach sojuszy (Turcja, Węgry), po załamanie neutralności (Białoruś) i konflikt zbrojny (Ukraina).
Kazachstan Kazachstan jest najczęściej przywoływanym przykładem polityki wielowektorowej. Od 1992 roku utrzymuje jednocześnie bliskie relacje z Rosją (członkostwo w Euroazjatyckiej Unii Gospodarczej i OUBZ), Chinami (partnerstwo strategiczne, inicjatywa Pasa i Drogi), Stanami Zjednoczonymi (współpraca w sektorze energetycznym, Chevron i ExxonMobil w Tengiz) oraz Turcją (Organizacja Państw Turkijskich).