Rękawiczki dawano teściowej, teściowi, szwagrowi i innym osobom zaangażowanym w organizację ślubu, a każda rękawica musiała być dziana używając innych wzorów, które miały swoją symbolikę i znaczenie często łączące się z mitologią i nawiązujące do lokalnych bóstw. Niektóre z najwcześniejszych dobrze zachowanych eksponatów łapawic pochodzą właśnie z terenów Łotwy i datuje się je na około 1000 rok n.e. Łapawice również dzisiaj stanowią ważną część kultury i łotewskiego stroju narodowego.
Innym przykładem jest chociażby okaz znaleziony podczas wykopalisk we wczesnośredniowiecznym mieście handlowym Dorestad w Holandii. W obszarze portowym odkryto łapawicę z wełny datowaną na VIII lub wczesny IX wiek. Dwie leworęczne skórzane łapawice znalezione na statku Mary Rose uważa się za używane do sokolnictwa. Z czasów Elżbiety I Tudor przetrwały haftowane „łapawice z mankietami”, które zostały wykonane z karmazynowego jedwabnego aksamitu, satyny i cekinów, z nicią i przędzą barwioną na dwanaście różnych kolorów.
Kiedy w XVI wieku w Anglii dzierganie stało się bardziej popularne, łapawice były produkowane w domu z wełny.