4 listopada 1918 wyjechał do Krakowa, gdzie został przyjęty do 12 kompanii 5 pułku piechoty Legionów. W jej szeregach walczył z Ukraińcami pod Przemyślem i w bitwie o Lwów. 7 marca 1919 wyjechał do Ostrowi, gdzie organizował 12 kompanię 5 pp Leg. Po wyjeździe na front został mianowany dowócą plutonu w 12 kompanii, w stopniu starszego sierżanta.
3 stycznia 1920 pod Wyszkami, w trakcie bitwie pod Dyneburgiem, odniósł pięć ran postrzałowych w nogi. Leczył się w szpitalu w Łodzi. Od 1 do 30 kwietnia 1920 przebywał na urlopie zdrowotnym. Po powrocie do pułku ponownie objął dowództwo plutonu 12 kompanii i wziął udział w walkach na Ukrainie. Wyróżnił się 20 sierpnia 1920 w bitwie pod Ostrożanami.
22 lutego 1921, po demobilizacji, rozpoczął pracę w Biurze Sejmiku Koneckiego, w charakterze magazyniera. Od 1 lipca 1921 do 1 stycznia 1922 pracował jako kierownik przedsiębiorstwa Kompania Osadnicza. Zarządzał tartakiem, dwiema cegielniami i trzema sklepami wojskowymi. 5 grudnia 1921 otrzymał, w ramach osadnictwa wojskowego, działkę w osadzie Michalin gminy Korelicze. Do 1 maja 1925 kierował Spółdzielnią „Rolnik” w Koreliczach, a od 14 listopada 1926 do 1 czerwca 1933 Kasą Stefczyka w tej samej miejscowości. W listopadzie 1922 został członkiem Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militarii.