Odmiana ta jest najpopularniejsza w Polsce, Szwecji, Danii i Wielkiej Brytanii, które mają najbardziej rozbudowane rozgrywki ligowe na świecie.
W Niemczech, Belgii i Holandii popularniejsze są wyścigi na torach długich i trawiastych, których długość wynosi od 350 do 1300 metrów. Ten rodzaj zawodów nie wymaga od zawodników tylu umiejętności technicznych, co żużel klasyczny (ze względu na mniejszy kontakt między zawodnikami i łagodniejsze łuki), w zamian wymaga większej wytrzymałości – wyścigi na długich torach odbywają się często na wiele okrążeń.
Tory krótkie (do 260 m) nazywane są minitorami i służą zazwyczaj do szkolenia młodych zawodników startujących później w żużlu klasycznym. Starty na minitorach (miniżużel), ze względu na częste i ciasne łuki, pozwalają zawodnikom wyrabiać technikę jazdy. Zazwyczaj na minitorach korzysta się z mniejszych motocykli o mniejszych pojemnościach silników (z reguły 80 cm³). Minitory funkcjonują zazwyczaj przy ośrodkach żużla klasycznego, głównie w Szwecji, Polsce oraz Danii. W treningach na minitorach w Polsce uczestniczyć mogą adepci w wieku 10–15 lat.