Włodzimierz Kupryk (ur. 19 stycznia 1898 we Lwowie, zm. w 1960) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Andrzeja i Jadwigi z domu Parów urodzony 19 stycznia 1898 we Lwowie, ówczesnej stolicy Królestwa Galicji i Lodomerii. W latach 1908–1915 uczęszczał do c. k. II Szkoły Realnej we Lwowie. W latach 1912–1914 był członkiem drużyny skautowej.
14 października 1915 jako uczeń klasy szóstej został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii. 22 października 1915 w macierzystym gimnazjum zdał egzamin dojrzałości tzw. maturę wojenną. W czasie trzyletniej służby w c. i k. Armii został mianowany chorążym.
Od 1918 brał udział w bitwie o Lwów. W marcu 1919 został ranny. W tym samym roku został przeniesiony do 7 Dywizji Strzelców Polskich armii gen. Hallera, póżniejszej 18 Dywizji Piechoty. W 1920, w czasie wojny z bolszewikami, walczył w szeregach 18 batalionu saperów, dowodząc plutonem, a następnie kompanią. Wyróżnił się 25 czerwca współdziałając z II batalionem 145 pułku piechoty w walce pod Warynką, 30 czerwca wysadzając tory linii kolejowej Szepetówka – Starokonstantynów, przed stacją kolejową Puzyrki oraz 9 sierpnia zajmując stację kolejową Turzysk. W październiku 1920 został odkomenderowany na kurs pontonierski w Modlinie.