Następnie, 10 października 1921 roku, podobną uchwałę przyjęła Rada Komisarzy Ludowych RFSRR, a 13 października 1921 roku Komitet Centralny RKP(b) zatwierdził statut, który określał, że Bank Państwowy stanowi część Ludowego Komisariatu Finansów (Narkomfin). Instytucja rozpoczęła działalność 16 listopada 1921 roku. W lutym 1922 roku Włodzimierz Lenin w liście do szefa banku Arona Szejnmana zadrwił z instytucji, nazywając ją „biurokratyczną papierową grą” i porównując do wiosek potiomkinowskich, a samego Szejnmana oskarżył o „komunistyczno-mandaryńską dziecinadę”.

Bank Państwowy nadzorował dwie kolejne dewaluacje rubla: w 1922 roku (w stosunku 1 do 10 000) oraz w 1923 roku (1 do 100). Jednocześnie, 11 października 1922 roku, bank otrzymał prawo do emisji opartego na złocie czerwońca (tzw. złotego rubla), co położyło kres . Po utworzeniu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (30 grudnia 1922), instytucja przyjęła w 1923 nazwę: Bank Państwowy ZSRR. W 1924 roku opracowała swój pierwszy skonsolidowany plan kredytowy i powołała Komitet ds. Banków w celu nadzorowania banków branżowych, które powstały w ramach NEP-u.