Autorzy analizujący to zjawisko traktują je zarazem jako przypomnienie, że kompetencja ekspercka ma charakter dziedzinowy. Nawet wybitne osiągnięcia, wysoka inteligencja i prestiż naukowy nie gwarantują odporności na błędy poznawcze, pseudonaukę ani nadmierną pewność siebie, jeśli wypowiedzi wykraczają poza własną specjalność.
Przykłady W literaturze jako przykłady choroby Nobla najczęściej wymienia się między innymi następujące postaci: Philipp Lenard, laureat Nobla z fizyki z 1905 roku, który później wspierał nurt Deutsche Physik oraz antysemickie i pronazistowskie koncepcje dotyczące nauki; Alexis Carrel, laureat Nobla z fizjologii lub medycyny z 1912 roku, który stał się rzecznikiem poglądów eugenicznych; Charles Robert Richet, noblista z 1913 roku, wierzący między innymi w percepcję pozazmysłową, radiestezję i duchy; Linus Pauling, który promował megadawki witaminy C jako środek mający leczyć lub istotnie łagodzić między innymi przeziębienie i nowotwory; William Shockley, wiązany po otrzymaniu Nobla z obroną eugeniki i poglądów rasistowskich; James Watson, który wielokrotnie publicznie wygłaszał twierdzenia o rzekomych różnicach inteligencji między grupami rasowymi i po latach podtrzymywał te poglądy; Brian Josephson, broniący między innymi telepatii oraz koncepcji „pamięci wody”; Kary Mullis, negujący ustalenia