Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. W 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył m.in. w 59 Pułku Piechoty, 157 rezerwowym Pułku Piechoty (jako dowódca 9 kompanii, a później zastępca dowódcy III batalionu) oraz w 8 Pułku Piechoty Legionów (dowódca 12 kompanii i zastępca dowódcy III batalionu). Uczestniczył w walkach m.in. pod Makowem, Szelkowem i w bitwie nad Niemnem. Za postawę wykazaną podczas walki, w 1921 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:

Po wojnie, w okresie dwudziestolecia międzywojennego pozostał w wojsku i pełnił funkcję adiutanta pułku Lublin, a następnie służył jako kwatermistrz w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Awansowany na majora 1 stycznia 1932 ze starszeństwem. W 1937 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Rozkazem dowódcy KOP z 8 kwietnia 1937 objął dowództwo Batalionu KOP „Kleck”. W 1939, w stopniu podpułkownika, powierzono mu dowództwo Pułku KOP „Snów”, który ochraniał ok. 132-kilometrowy odcinek granicy polsko-sowieckiej w południowej Nowogródczyźnie.