Po II wojnie światowej odżyła idea stworzenia Wydziału Weterynaryjnego UJ, który mógłby się oprzeć na kadrze lwowskiej. Niestety władze centralne nie wyraziły na to zgody i naukowcy związani z Akademią Medycyny Weterynaryjnej przenieśli się do Wrocławia, tworząc tam nowy ośrodek związany z tą dziedziną.
Badania weterynaryjne kontynuowano jednak w oparciu o powstałą w 1953 Wyższą Szkołę Rolniczą, przemianowaną następnie na Akademię (1972) i Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie (2008). Weterynaryjne środowisko akademickie Krakowa tworzyli m.in. prof. Zygmunt Ewy, który kierował Katedrą Fizjologii Zwierząt WSR; prof. Władysław Bielański - autorytet w rozrodzie bydła i koni. Utrzymywali oni kontakty z całym naukowym światem. W ośrodku krakowskim wykształciło się grono specjalistów z zakresu biologii rozrodu, zoohigieny i prewencji weterynaryjnej, weterynarzy, m.in. prof. Marian Tischner, prof. Kazimierz Kosiniak-Kamysz, prof. Adam Okólski, prof. Edward Wierzchoś, czy prof. Jerzy Niedziółka.