W tym sensie endurantyzm odróżnia się od ujęć czterowymiarowych. Perdurantysta opisuje obiekt jako rozciągnięty nie tylko przestrzennie, ale też czasowo, podobnie jak zdarzenie mające wcześniejsze i późniejsze fazy. Endurantysta zaprzecza natomiast, by zwykłe przedmioty materialne składały się z takich części temporalnych.
Endurantyzm a zmiana Jednym z głównych powodów atrakcyjności endurantyzmu jest to, że wydaje się on dobrze oddawać intuicję ciągłości tożsamości. Jeżeli człowiek był wczoraj niewyspany, a dziś wypoczęty, to według endurantysty nie chodzi o dwie różne fazy czasowe potraktowane jako osobne obiekty, lecz o tę samą osobę mającą różne własności w różnych chwilach.
To stanowisko napotyka jednak klasyczny zarzut związany z tak zwanym problemem tymczasowych własności wewnętrznych (). argumentował, że jeśli jeden i ten sam obiekt jest w pełni obecny w różnych chwilach, to trudno wyjaśnić, jak może mieć niezgodne ze sobą własności wewnętrzne, na przykład być w jednej chwili prosty, a w innej zgięty, nie tracąc przy tym tożsamości. Zarzut ten stał się jednym z głównych argumentów na rzecz teorii części temporalnych.