W konsekwencji łatwo używać go selektywnie, jako hasła wzmacniającego z góry przyjętą ocenę sporu.
Podnosi się też argument, że zbyt sztywne stosowanie tej zasady może hamować innowacje i utrwalać ortodoksję naukową. Część autorów wskazuje, że wiele przełomowych odkryć początkowo uchodziło za niezwykłe, a mimo to zostało zaakceptowanych dzięki stopniowo rosnącemu materiałowi dowodowemu, nie zaś przez odwołanie do jednej abstrakcyjnej miary „nadzwyczajności”.
Krytycy zwracają również uwagę, że konsekwentne odrzucanie twierdzeń uznanych za nadzwyczajne może wzmacniać błędy poznawcze i uprzedzenia środowiskowe, a przy nierównym stosowaniu także szersze asymetrie kulturowe, rasowe lub płciowe. Richard Shiffrin argumentował, że zasada nie powinna automatycznie blokować publikacji czy badań, lecz raczej pomagać w ocenie, które wyjaśnienie jest najlepsze, podczas gdy E.-J. Wagenmakers podkreślał, że publikowanie słabo podpartych twierdzeń niezwykłych może zanieczyszczać literaturę naukową i utrudniać ocenę stanu badań. W tej samej dyskusji proponowano też, by przy szczególnie śmiałych tezach większą rolę odgrywały jawne oceny wiarygodności dokonywane przez recenzentów lub uporządkowana ewaluacja po publikacji.