Nazewnictwo w Polsce W polskiej literaturze technicznej i wojskowej jako termin nadrzędny stosuje się określenie „pojazdy bezzałogowe”, odnoszone do środków działających w powietrzu, na lądzie, na wodzie, pod wodą oraz w przestrzeni kosmicznej. W piśmiennictwie specjalistycznym nazwy te są zwykle doprecyzowywane przez wskazanie środowiska działania lub sposobu sterowania. Spotyka się między innymi określenia „bezzałogowa platforma lądowa” i „bezzałogowy pojazd naziemny” (UGV), „bezzałogowy pojazd nawodny” (USV), „autonomiczny pojazd nawodny” (ASV), „autonomiczny pojazd podwodny” (AUV) oraz „zdalnie kierowany pojazd podwodny” (ROV).
W polskim uzusie specjalistycznym występuje także określenie „system bezzałogowy”, akcentujące, że chodzi nie tylko o sam pojazd, lecz również o elementy sterowania, łączności i obsługi; w takim znaczeniu pojęcie to jest szczególnie utrwalone w odniesieniu do systemów powietrznych. W odniesieniu do platform powietrznych w obiegu potocznym funkcjonują również nazwy „dron” i „bezzałogowiec”.