Tło Od zakończenia wojny rosyjsko-japońskiej w 1905 roku półwysep Liaotung był terytorium dzierżawionym przez Japonię. W związku z tym Tokio sprawowało nieformalną władzę nad Mandżurią. Pod japońską kontrolą zyski gospodarcze regionu wzrosły; pod koniec lat 20. XX wieku 39,4% wszystkich kolonialnych inwestycji finansowych trafiało do Mandżurii. Na początku lat 30. XX wieku Japonia stanęła jednak w obliczu dwóch zasadniczych problemów. Z powodu światowego kryzysu finansowego jej gospodarka od trzech lat znajdowała się w stanie chronicznego marazmu. Ponadto w Mandżurii nacjonaliści pod wodzą byłego sojusznika Japonii, Zhanga Xuelianga, wzbudzili silne nastroje antyjapońskie.
W 1928 roku Zhang ponownie zjednoczył się z Kuomintangiem pod przywództwem Czang Kaj-szeka, tworząc wspólny rząd nacjonalistyczny. W rezultacie Japonia była coraz bardziej pozbawiana wpływów w Mandżurii. Radykalne grupy w rządzie i armii knuły intrygi, aby wykorzystać okazję do działania w „kwestii mandżurskiej”. Rząd Osachiego Hamaguchiego, a zwłaszcza nieinterwencjonistyczna polityka jego ministra spraw zagranicznych Kijūrō Shidehary wobec Chin, były postrzegane jako niekorzystne dla przyszłych interesów Japonii.