Karol Wołyncewicz (ur. 28 kwietnia 1895 w maj. Jodłówka, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski ziemianin, oficer kawalerii, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Samuela i Antoniny z Podgórskich urodzony 28 kwietnia 1895 w majątku Jodłówka, w gminie Wierzchowice powiatu brzeskiego guberni grodzieńskiej. W roku szkolnym 1913/1914 i 1914/1915 uczęszczał do klasy siódmej szkoły Komercyjnej im. E. A. Rontalera w Warszawie.
1 lutego 1915 wstąpił do 1 szwadronu ułanów polskich. 15 stycznia 1916 został skierowany do Jelizawietgradzkiej Szkoły Kawalerii. 1 lutego 1917, po ukończeniu szkoły, został mianowany kornetem ze starszeństwem z 1 lutego 1916 i wcielony do Samodzielnego Korpusu Straży Pogranicznej i przydzielony do 12 kaliskiego konnego pułku pogranicznego na stanowisko młodszego oficera. Od 15 października do 4 listopada 1917 był odkomenderowany do Syberyjskiej Dywizji Kozaków. Od 28 stycznia 1918 służył w polskim 3 pułku ułanów. 14 marca, ranny, dostał się do bolszewickiej niewoli, z której zbiegł 11 maja. Po powrocie został przydzielony do Legii Oficerów Jazdy I Korpusu Polskiego w Rosji. Służył w niej do demobilizacji korpusu, przeprowadzonej 10 czerwca 1918.