Poborowi towarzyszyła intensywna akcja propagandowa. Między innymi Centralna Rada Związków Zawodowych Litewskiej SRR wydała 12 kwietnia 1941 roku uchwałę, w której zobowiązywała organizacje związkowe w zakładach pracy do prowadzenia wspólnie z administracją i Komsomołem „pracy uświadamiającej” wśród poborowych, między innymi w formie odczytów i pogadanek. Organizowano także kursy języka rosyjskiego oraz działania na rzecz poprawy kondycji fizycznej przyszłych poborowych, na przykład poprzez zdobywanie odznak obronnych. W oficjalnej propagandzie pobór do Armii Czerwonej przeciwstawiano poborowi do przedwojennego Wojska Polskiego, utrzymując, jakoby ten pierwszy spotkał się ze znacznie większym entuzjazmem poborowych.
Pewna liczba mężczyzn z terenów okupowanych próbowała uniknąć wcielenia w szeregi Armii Czerwonej. Osoby te ukrywały się, podejmowały próby ucieczki na tereny pod okupacją niemiecką lub zgłaszały się ochotniczo na wyjazd do pracy w głąb ZSRR. Prawdopodobnie aby temu zapobiec, informacje o obowiązku stawienia się przed „rajwojenkomatem” przekazywano poborowym z bardzo krótkim wyprzedzeniem, najczęściej jedno- lub dwudniowym.