W 1969 roku nastroje w Kongresie były tak silne, że było niezwykle mało prawdopodobne, aby Kongres wyraził zgodę, gdyby Nixon o nią poprosił, stąd jego decyzja o ominięciu Kongresu poprzez rozpoczęcie ofensywy bombowej, utrzymując ją w tajemnicy.
Od „Breakfast” do „Dessert” thumb|Mapa komunistycznych wietnamskich baz wojskowych w Kambodży używana podczas operacji Menu W swoim dzienniku w marcu 1969 roku szef administracji Nixona, H.R. Haldeman, odnotował, że ostateczna decyzja o bombardowaniu dywanowym Kambodży „zapadła na spotkaniu w Gabinecie Owalnym w niedzielne popołudnie, po nabożeństwie”. W swoim dzienniku z 17 marca 1969 roku Haldeman napisał: „Historyczny dzień. Operacja Breakfast K[issingera] w końcu rozpoczęła się o 14:00 naszego czasu. P[rezydent] był bardzo podekscytowany”. A następnego dnia: „Operacja Breakfast K[issingera] okazała się wielkim sukcesem. Przybył z raportem, promienny, bardzo produktywny. Znacznie więcej informacji wtórnych, niż się spodziewano. Potwierdzone wstępne informacje wywiadowcze. Prawdopodobnie brak reakcji przez kilka dni, jeśli w ogóle”.