Jan VII Langer OCist. (ur. jako , 21 kwietnia 1740 w Świdnicy – zm. 31 stycznia 1800 w Krzeszowie) – duchowny rzymskokatolicki, 48. opat cysterskiego opactwa w Krzeszowie, sprawujący ten urząd w latach 1797–1800Heimatbuch des Kreises Landeshut i. Schl., hrsg. von E. Kunick, Landeshut (dzisiejsza Kamienna Góra) 1929, s. 414..

Życiorys Urodził się w Świdnicy jako syn muzyka instrumentalisty Antoniego Langera oraz Justyny z domu Windlin. Do krzeszowskiego klasztoru wstąpił – za zgodą władz państwowych – 28 grudnia 1761 roku. Sakrament święceń przyjął 1767 rokuA. Rose, Kloster Grüssau, Stuttgart und Aalen 1974, s. 150-152.. W początkowym okresie życia zakonnego był w opactwie kantorarem oraz refektariuszem. Następnie podjął pracę duszpasterską jako kapelan w Starych Bogaczowicach i Chełmsku Śląskim. Od 1776 roku przez kilka lat piastował urząd subprzeora, by w połowie lat 80. XVIII wieku objąć probostwo w Lubawce. W latach 1787–1788 zarządzał dobrami zamkowymi w Bolkowie (rezydując w Sędzisławiu), a 21 marca 1792 roku powierzono mu przełożeństwo Cieplicach. Już podczas elekcji w 1787 roku był rozważany jako jeden z głównych kandydatów na urząd opata, jednak ze względu na stan zdrowia odmówił wówczas przyjęcia tej godności. Na zwierzchnika klasztoru w Krzeszowie został wybrany 14 listopada 1797 roku.