Całkowity zasięg występowania IUCN szacuje na podstawie metody najmniejszych wypukłych wielokątów na 1 742 729 km², rzeczywiście zajmowany obszar zaś, mierzony siatką o oku 4 km², na około 540 000 km².
Zwierzę bytuje na wysokości od poziomu morza do 1100 m powyżej.
Nie wiadomo, czy populacja jest znacznie pofragmentowana. Wyróżnia się między 5 a 10 subpopulacji.
Ekologia Siedliskiem Megaerops albicollis są pierwotne nizinne lasy dwuskrzydłowate na wysokościach poniżej 1100 m. Zamieszkuje także lasy bagienne na podłożu torfowym bądź przybrzeżne. Różni go to od bezogońca indochińskiego, który radzi sobie również na terenach zmodyfikowanych ręką ludzką.
Zwierzę to jest owocożerne, podobnie zresztą jak i inne rudawkowate. Pokarmu szuka w koronach drzew bądź nieco niżej. Znajdowano go choćby blisko owocujących drzew Palaquium obovatum.
Zagrożenia i ochrona Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje Megaerops albicollis za gatunek bliski zagrożenia (NT). Wobec niedawnego wyniesienia do rangi osobnego gatunku IUCN oceniła Megaerops albicollis tylko raz, w 2025.
Gatunek wszędzie jest rzadki. Populacja jest pofragmentowana.