Apolinary Skobelski (ur. 15 października 1896 w Hadyńkowcach, zm. 8–9 kwietnia 1940 w Twerze) – starszy posterunkowy Policji Państwowej, wachmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa i Katarzyny z Gottmanów ur. 15 października 1896 w Hadyńkowcach, w ówczesnym powiecie husiatyńskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Do 1912 uczęszczał do szkoły powszechnej w Jazłowcu. Ukończył w niej sześć klas. Od 1912 do 1915 pozostawał „przy rodzicach”. W 1914 został członkiem Drużyny Bartoszowej w Monasterzyskach. W czasie I wojny światowej (od 10 października 1915 do 31 października 1918) służył w armii austro-węgierskiej, w jednostce miotaczy min. W 1916 walczył na froncie włoskim, a od 1917 na froncie w Besarabii.
25 grudnia 1918 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców Polskich. W jej szeregach walczył z Ukraińcami. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 5 szwadronu 2 pułku strzelców konnych. Wyróżnił się 21 maja 1920 w boju pod Kozianami. W listopadzie 1920 jego oddział został przemianowany na III dywizjon 4 pułku strzelców konnych i wyruszył na Litwę Środkową. Tam został wcielony do pułku ułanów grodzieńskich. 17 września 1921 został bezterminowo urlopowany.