W odniesieniu do Polski wskazywał na jej położenie na styku dwóch obszarów europejskich, co jego zdaniem miało znaczenie dla jej rozwoju historycznego oraz podatności na oddziaływania zewnętrzne, w tym ekspansję rosyjską. Analizując przyczyny upadku Rzeczypospolitej, wyróżnił czynniki polityczne i geopolityczne. Jako przyczyny natury politycznej zaliczył m.in. błędy w organizacji państwa (m.in. wewnętrzne konflikty etniczne) oraz system oświaty, który był prowadzony przez jezuitów. Czynnikami o naturze geopolitycznej były brak trwałego oparcia granicy południowej o Morze Czarne, granica zachodnia na Odrze oraz słaba pozycja Polski nad Bałtykiem, brak umocnienia i osłabienie geostrategiczne na linii Dźwiny i Dniepru poprzez utratę Smoleńska i Witebska.
Formułował także ogólne zasady dotyczące rozwoju państw, wskazując, że dążą one do opanowania naturalnych obszarów geograficznych i do utworzenia jednorodności narodowej.
„Narody, które byt samodzielny chcą ustalić, a zarazem uróść w potęgę i pomyślność, powinny po pierwsze: mieć dążność do objęcia panowania nad naturalnym obszarem ziemi i do utworzenia jednorodności narodowej na tym obszarze, aby siły żywotne Narodu utworzyć;