Rok później opat zapisał w annałach, że narzucona fabryka służy jedynie in monasterii ruinam – „ku ruinie klasztoru”. Klasztor zobowiązano do odbioru wyprodukowanych tkanin po odgórnie ustalonych cenach oraz do samodzielnego poszukiwania rynków zbytu. Sytuację pogarszał fakt, że Austria i Anglia bojkotowały śląskie płótno, jednocześnie oferując tańsze wyroby. W rezultacie sprzedaż produktów przynosiła straty sięgające rocznie kilku tysięcy guldenów. Władze pruskie ingerowały w funkcjonowanie klasztoru, wprowadzając liczne ograniczenia administracyjne i religijne, m.in. ograniczając przyjmowanie nowicjuszy, zakazując pielgrzymek poza granice państwa, zobowiązując proboszczów do przekazywania informacji o wiernych pod groźbą sankcji, narzucając zatrudnianie urzędników luterańskich oraz kontrolując wydatki klasztoru, w tym zakup materiałów na habity. Dodatkowo na klasztor nałożono szereg obciążeń finansowych, w tym nadzwyczajny podatek roczny w wysokości 6666 guldenów (tzw. pensję za zatwierdzenie wyboru opata), obowiązek utrzymywania inwalidów wojennych oraz realizację przymusowych inwestycji osadniczych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Malachiasz Schönwiese · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.