Dominacja eskalacyjna Kahn zdefiniował dominację eskalacyjną jako „zdolność, przy pozostałych warunkach równych, do zapewnienia stronie, która ją posiada, wyraźnej przewagi na danym odcinku drabiny eskalacyjnej”. Państwo dominujące eskalacyjnie może wymuszać na przeciwniku cofnięcie się lub akceptację niekorzystnych warunków, ponieważ dysponuje wiarygodną zdolnością do eskalacji na kolejny szczebel. W praktyce zimnowojennej oznaczało to, że supermocarstwo z większym arsenałem nuklearnym mogło narzucać warunki na niższych szczeblach drabiny, grożąc eskalacją na wyższe.

Odbiór Ronald Steel w recenzji dla The New York Review of Books (1965) określił koncepcję Kahna jako „konkurs w podejmowaniu ryzyka” porównywalny z młodzieżową grą w cykora i zwrócił uwagę na założenie, że „bardzo niepożądany pokój może mieć konsekwencje gorsze niż wiele wojen, w tym niektóre nuklearne”. Echevarria ocenił, że Kahn próbował zmniejszyć niepewność, argumentując, iż eskalacja jest procesem targowym z systematycznymi przystankami wzdłuż ścieżki, ale że jego model opierał się w zbyt dużym stopniu na założeniu racjonalności aktorów.