Rada nałożyła sankcje na kilkanaście państw, w tym na Irak (1990), Jugosławię (1991), Libię (1992), Haiti (1993) i Sudan (1996).
Sankcje wszechstronne wobec Iraku (rezolucja 661 z 1990 roku), w połączeniu ze zniszczeniami wojny w Zatoce Perskiej, doprowadziły do katastrofy humanitarnej. Odsetek Irakijczyków z dostępem do czystej wody pitnej spadł z ok. 90% w 1990 roku do 41% w 1999 roku. Następstwem tego doświadczenia było przejście do modelu sankcji celowanych.
Sankcje celowane (od lat 2000.) Od końca lat 90. ONZ, UE i poszczególne państwa przeszły do stosowania sankcji celowanych, uderzających w konkretnych decydentów i podmioty, a nie w całe społeczeństwa. Wzorcowy system sankcji celowanych ONZ ukształtował się w latach 1997–1999 w odniesieniu do angolskiego UNITA: zakazy podróżowania, zamrożenie aktywów i embargo na diamenty powiązane z finansowaniem konfliktu.