Jeszcze w 1758 roku klasztor był wykorzystywany przez wojsko – kwaterowali w nim oficerowie, a mnisi zmuszeni byli spożywać posiłki w zakrystii. W czasie wojen śląskich okolice Krzeszowa znajdowały się na ważnych szlakach przemarszu wojsk, co powodowało częste zajmowanie klasztoru i jego dóbr przez armie obu stron konfliktu. Prowadziło to do dalszego osłabienia gospodarki opactwa oraz ograniczenia jego działalności artystycznej. Część związanych z nim artystów, w tym Dorasil, przenosiła swoją działalność do innych ośrodków na Śląsku. Mimo trudnych warunków kontynuowano jednak niektóre inwestycje sakralne. Wznoszono i wyposażano kościoły parafialne w Uniemyślu, Krzeszówku i Kochanowie, choć ich dekoracja była już znacznie skromniejsza niż w okresie przedwojennym. Szczególnie dotkliwe skutki przyniosła epidemia tyfusu w 1758 roku, która objęła szerokie obszary Śląska. W dobrach klasztornych zmarło kilka tysięcy osób, w tym wielu rzemieślników i artystów związanych z Krzeszowem. W samym klasztorze zmarło dwunastu mnichów, co w połączeniu z ograniczeniem przyjęć nowicjuszy doprowadziło do poważnego kryzysu kadrowego. W tym samym czasie zmarł m.in. rzeźbiarz Anton Dorasil oraz inni artyści pracujący dla opactwa.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Benedykt II Seidel · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.