związany zawodowo z Politechniką Śląską pracując na stanowiskach od asystenta młodszego, poprzez starszego asystenta, adiunkta, zastępcy profesora, docenta, aż do profesora zwyczajnego w Katedrze Pomp i Silników Wodnych, przemianowanej następnie na skutek zmian organizacyjnych na Katedrę Maszyn Hydraulicznych i Powietrznych, a następnie na Zakład Maszyn i Urządzeń Hydraulicznych, należący do struktur Instytutu Maszyn i Urządzeń Energetycznych. Instytut wchodził w latach 1948–1993 w skład Wydziału Mechaniczno-Energetycznego, zaś następnie w skład Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki.
Na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym w 1959 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. Transport hydrauliczny węgla za pomocą pomp oraz zasilaczy tłokowych i obrotowych (promotor: prof. Z. Ciechanowski), w 1961 r. stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie rozprawy pt. Ścieralność erozyjna wirników pomp wirowych w zależności od stosowanego materiału, w 1968 r. został powołany na stanowisko naukowe profesora nadzwyczajnego. Tytuł naukowy profesora zwyczajnego nadała Mu Rada Państwa w 1974 r.