W 1483 Sędziwój Trzebawski zeznał przed sądem, że otrzymał od nabywcy 400 złotych węgierskich i 100 grzywien półgroszy na poczet sumy 900 grzywien długu, zaś Jan Śmigielski zeznał, że wpłacił na jego rzecz 666 grzywien i 32 grosze w szer. półgroszy długu tytułem reszty zapłaty z sumy 900 grzywien za wspomniane wsie. W 1510 bracia Wojciech, Stanisław i Andrzej Śmigielscy dokonali podziału należących do nich dóbr. Stanisław otrzymał części majątku Śmigiel, a w tym m.in. wieś Goździn.
W 1640–1641 odnotowano, że dziesięcinę snopową z folwarku Goździn płacono kościołowi parafialnemu w Ruchocicach. Z wizytacji jaka miała miejsce w latach 1603–1607 w kościele ruchocickim wykazała, że do parafii należały tylko Ruchocice, a wieś Goździn została zamieniona na folwark. W 1711 wieś odnotowano jako opustoszałą.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793 wieś przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość wzmiankowana jako Guzdziń należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim rejencji poznańskiej. Guzdziń należał do rakoniewickiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowił część majątku Ruchocice, który należał wówczas do Zastrowa.