Zniesiona w XIX w.

Ukazem z dnia 16 maja 1807 wierzyciele nabywający ziemie w wyniku eksdywizji zobowiązani byli na odprowadzenie poszliny (podatku) od sprzedaży majątków w wysokości 6%.

Oceny W 1816 Senat Rządzący zażądał wyjaśnień od departamentów cywilnych sądów głównych z powodu dużej liczby przeprowadzanych eksdywizji. Interwencja ta przyczyniła się do szerszej dyskusji o eksdywizji, m.in. na łamach gazet. Zapoczątkował ją prezydent departamentu II Sądu Głównego Guberni Mińskiej Jan Chodźko w Dzienniku Wileńskim.

Sformułowane wówczas opinie na temat eksdywizji opisują sytuację z I połowy XIX w., gdy prawo to uważane było już za przestarzałe. Dominują oceny krytyczne. Zauważono, że wierzyciele często otrzymywali niekorzystnie położony z dala od ich głównych dóbr grunt, obciążony podatkiem, na spłatę którego niekiedy wierzycielowi brakowało środków. Z tego powodu wierzyciele rezygnowali z otrzymanej ziemi lub sami się zadłużali. Dłużnikowi pozostawały rozdrobnione kawałki majątku, często najmniej wartościowe, a niekiedy pozbawiany był całego majątku.

Powszechnie kwestionowano zastosowanie art. 98 rozdz. IV statutu litewskiego w postępowaniach eksdywizyjnych, zwracając uwagę na nieadekwatność zasad z XVI w.