6 lutego 1918 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 1 dywizjonu polowej ciężkiej artylerii. Służbę w Korpusie gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego pełnił do 24 czerwca 1918, po czym przyjechał do ówczesnego Generalnego Gubernatorstwa Warszawskiego. 28 sierpnia 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej „z polecenia swych byłych przełożonych z I Pol. Korp.” 15 października 1918 Rada Regencyjna mianowała go kapitanem z patentem z 22 kwietnia 1916Dz. Rozp. Komisji Wojskowej Nr 1 z 28 października 1918, poz. 6..
W listopadzie 1918 rozbroił niemiecki batalion stacjonujący w Garwolinie i objął samorzutnie stanowisko starosty i komendanta garnizonu. 11 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Organizował w Garwolinie dywizjon artylerii, a od grudnia tego roku 9 pułk artylerii polowej, którego został dowódcą. 13 kwietnia 1919 wyruszył z pułkiem na front litewsko-białoruski. 1 lipca 1919 został dowódcą 3 pułku artylerii polowej, który powstał z połączenia 2 krakowskiego pułku artylerii polowej i 9 pułku artylerii polowej. W tym samym miesiącu powierzono mu pełnienie obowiązków dowódcy 3 Brygady Artylerii. 1 września 1919 został formalnie mianowany dowódcą 3 pap z dniem 31 maja 1919Dz. Rozk. Wojsk. Nr 91 z 2 października 1919, poz. 3356.. 24 kwietnia 1920 objął dowództwo 18 pułku artylerii polowej.