Podczas budowy linii kolejowej Olsztyn-Ostróda pobliskie Jezioro Gronickie zostało zmeliorowane a później w czasie pierwszej wojny światowej (1914-1918) osuszone przez jeńców francuskich, w celu przygotowania pastwisk dla koni wojskowych. W ramach powstałego w 1921 roku Polsko-Katolickiego Towarzystwa Szkolnego na Warmii, którego celem było zachowanie i pielęgnowanie języka polskiego, do Seminarium Nauczycielskiego w Lubawie skierowany został Józef Penczerzyński, mieszkaniec Gronit. Opiekunem z ramienia Towarzystwa nad ludnością polską w Gronitach został Wiktor Salmann. W Gronitach szukał schronienia przed prześladowaniami niemieckimi znany działacz polski Franciszek Barcz. W okresie międzywojennym Jan Brzeszczyński był nauczycielem w tutejszej szkole. Pomimo iż był Niemcem, w okresie plebiscytu (1920 r.) działał na rzecz sprawy polskiej, za co był szykanowany przez władze i proniemieckie bojówki. Jana Brzeszczyńskiego, który m.in. redagował dodatek do Gazety Olsztyńskiej zatytułowany Przyjaciel dzieci, odwiedziła w Gronitach Maria Zientara-Malewska, która napisała dla niego kilka wierszy. Brzeszczyński musiał opuścić mieszkanie w szkole i przeniósł się do Barczewka.