Od 1954 r. pracował w Grupie Aparatów Matematycznych (GAM) działającej w Instytucie Matematycznym PAN. W latach 1957–1962 kontynuował pracę w samodzielnym Zakładzie Aparatów Matematycznych PAN. W latach 1959–1960 opracował m.in. pionierską koncepcję systemu komputerowej symulacji działania urządzenia do komputerowego sterowania procesami w czasie rzeczywistym. 24 listopada 1962 r. w IM PAN obronił rozprawę doktorską zatytułowaną Metody numeryczne rozwiązywania równań różniczkowych cząstkowych kwaziliniowych typu hiperbolicznego (promotor: prof. Mieczysław Altman). Po doktoracie kontynuował pracę nad układami hiperbolicznymi. W 1964 r. został powołany przez sekretarza Wydziału III PAN na okresowe stanowisko adiunkta, a w roku 1970 otrzymał powołanie na czas nieograniczony. Od 1969 r. pełnił obowiązki kierownika Działu Analizy Numerycznej i Graficznej, a w roku 1973 został kierownikiem Samodzielnej Pracowni Analizy Numerycznej. W IM PAN prowadził cykle wykładów dla doktorantów i przez wiele lat cykle wykładów na Kursach Zastosowań Matematyki.