Najprawdopodobniej do połowy XVI wieku zaginął lub zniszczony został stary przywilej lokacyjny miasta. W roku 1550 Zygmunt August wystawił na prośbę abp Mikołaja Dzierzgowskiego przywilej lokacyjny na prawie magdeburskim. Grzegorzew nigdy nie rozwinął się w duży ośrodek miejski. W roku 1576 były w nim cztery karczmy, trzy warzelnie wódki, pracowało trzech rzeźników. Miasto stanowiło wtedy ośrodek rozległego klucza dóbr arcybiskupich. Michał Radziejowski zrównał je co do przywilejów i praw z Łowiczem w 1691.
W 1793 roku miasto liczyło tylko 453 mieszkańców, w większości utrzymujących się z rolnictwa. W Grzegorzewie mieszkało także 6 rzemieślników – 4 szewców, krawiec i kołodziej. W 1826 roku Grzegorzew liczył 923 mieszkańców. Miasto było w tym czasie nękane częstymi pożarami.
27 kwietnia 1858 roku wybuchł w mieście wielki pożar, podczas którego spłonęło 187 budynków. W 1870 roku Grzegorzew utracił prawa miejskie i jako osada włączony został do gminy Krzykosy. W 1902 roku wieś liczyła 1250 mieszkańców.
Podczas II wojny światowej Grzegorzew został włączony do Kraju Warty, a nazwę miasta zmieniono na Georgen.
W okresie PRL-u powstała we wsi Spółdzielnia Kółek RolniczychPiotr Maluśkiewicz, Województwo konińskie : szkic monograficzny, wyd. 1, Warszawa: Państwowe Wydawn. Nauk, 1983, s.