W tym czasie ponownie służył w 6 kompanii 2 pp.
Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) kontynuował służbę w Polskiej Sile Zbrojnej. 25 października 1917 wykazany jako instruktor na kursie karabinów maszynowych, a 1 listopada tego roku jako instruktor na kursie wyszkolenia w Przemyślu. 20 grudnia 1917 awansował na porucznika. W listopadzie 1918 „przeszedł automatycznie z Polskiej Siły Zbrojnej do” Wojska Polskiego. W czasie wojny z Ukraińcami walczył w szeregach 7 pułku piechoty Legionów jako dowódca 10 kompanii. Poległ 16 czerwca 1919 pod Niżniowem. 15 lipca 1920 został pośmiertnie zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6976 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Srebrny Medal Waleczności 2 klasy – 26 marca 1916
Przypisy
Bibliografia