1 czerwca 1921 w stopniu podporucznika pełnił służbę w 8 dywizjonie żandarmerii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 64. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W 1924 wykazany jako dowódca plutonu żandarmerii Bydgoszcz. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 5. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 3 dywizjonu żandarmerii w Grodnie. Z dniem 31 marca 1930 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1932 został zatwierdzony jako delegat Polskiego Związku Stowarzyszeń Łowieckich na powiat grodzieński. Mieszkał w Żydomli. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodno. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie NKWD w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego (lista nr 032/1 z 14 kwietnia 1940). Między 16 a 19 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany.