Przykład kota Schrödingera ilustruje tę intuicję. W wersji Everetta nie zakłada się, że przy otwarciu pudełka superpozycja zostaje zastąpiona jednym wynikiem przez dodatkowy proces fizyczny. Zamiast tego stan obejmuje składnik, w którym obserwator widzi żywego kota, oraz składnik, w którym obserwator widzi kota martwego; po dekoherencji składniki te nie tworzą praktycznie dostępnych interferencji na poziomie makroskopowego doświadczenia.
Odrębnym wyzwaniem technicznym jest precyzyjne matematyczne zdefiniowanie granic między gałęziami. Weingarten zaproponował definicję opartą na złożoności obwodów kwantowych, a podobną strategię rozwinęli Taylor i McCulloch. Są to jednak propozycje szczegółowe, a nie element standardowej, powszechnie przyjmowanej definicji interpretacji wielu światów.
Dekoherencja
Dekoherencja odgrywa kluczową rolę w większości współczesnych wersji interpretacji wielu światów. Oddziaływanie układu z otoczeniem sprawia, że różne składniki superpozycji szybko tracą zdolność do obserwowalnej interferencji. Dzięki temu można wyjaśnić, dlaczego w praktyce widzi się stabilne, quasi-klasyczne zapisy, a nie dowolne kombinacje stanów kwantowych. Podejścia dekoherencyjne do interpretacji teorii kwantowej rozwijano intensywnie od lat 70.