Etyka przeobrażonego Erosa () – najważniejsze dzieło Borisa Wyszesławcewa, wydane po raz pierwszy w 1931 roku w Paryżu.
Problem przekładu Leszek Augustyn jest zdania, że nazwę książki należy tłumaczyć na polski jako Etyka przeobrażonego Erosa, a nie Etyka przemienionego Erosa, jak to czyni np. Sławomir Mazurek. Leszek Augustyn odrzuca ten drugi przekład z dwóch powodów: psychologicznego znaczenia „obrazu” i jego „przeobrażenia” w procesie sublimacji oraz ontologicznego „obrazu Boga”, który wieńczy antropologiczny etap procesu theosis.
Treść książki Zdaniem Wiaczesława Szestakowa, rosyjska filozofia miłości rozwijała się w dwóch przeciwnych kierunkach. Pierwszy z nich zapoczątkowany został przez Władimira Sołowjowa (Sens miłości) i stanowił pojmowanie miłości w tradycji neoplatońskiej, związanej z reinterpretacją nauki Platona o Erosie. Drugi kierunek był teologiczny. Zaproponowany przez Wyszeslawcewa projekt etyki przeobrażonego Erosa należy do kierunku neoplatońskiego i odwołuje się do osiągnięć filozofii i psychologii głębi, intuicji i wyobrażeń religijnych. Filozofia powinna zająć się zreinterpretowaniem ukrytej chrześcijańskiej mądrości w terminach współczesnej myśli.