Popper przedstawiał propensję jako obiektywistyczne ujęcie prawdopodobieństwa, a Ballentine rozwinął później podobną ideę w odniesieniu do prawdopodobieństw kwantowych. Według Poppera propensja jest własnością warunków doświadczenia, a nie samego ciągu zdarzeń, dzięki czemu prawdopodobieństwo można przypisać także zdarzeniu jednostkowemu, zachodzącemu tylko raz. Popper wiązał genezę tej interpretacji z teorią kwantową i traktował doświadczenie z dwiema szczelinami jako eksperyment rozstrzygający na korzyść ujęcia propensywnego wobec czysto częstościowego. Propensja jest formą przyczynowości słabszą niż determinizm – tendencją układu fizycznego do wytworzenia danego wyniku w określonych warunkach. Pasuje to do sposobu stosowania teorii kwantowej: prawdopodobieństwo pojedynczego zdarzenia można przewidzieć teoretycznie, lecz zweryfikować jedynie przez powtarzalne próby. Ballentine argumentował przy tym, że wewnętrzne prawdopodobieństwa kwantowe, obliczane z wektora stanu lub macierzy gęstości, najlepiej rozumieć jako propensje warunkowane przygotowaniem stanu, a traktowanie macierzy gęstości jako reprezentacji wiedzy obserwatora uznawał za nie do utrzymania.