Problem czasu – zespół trudności pojęciowych w fizyce teoretycznej, pojawiających się przy próbach pogodzenia mechaniki kwantowej z ogólną teorią względności w ramach grawitacji kwantowej. W standardowej mechanice kwantowej czas jest zazwyczaj traktowany jako zewnętrzny parametr opisujący ewolucję układu, natomiast w ogólnej teorii względności stanowi element dynamicznej czasoprzestrzeni, zależny od rozkładu materii i energii. Zestawienie tych dwóch ról czasu prowadzi do pytania, czy czas jest wielkością fundamentalną, czy też zjawiskiem wyłaniającym się dopiero na pewnym poziomie opisu.
Problem czasu należy do ważnych zagadnień współczesnej filozofii fizyki i teorii grawitacji kwantowej. Dotyczy nie tylko technicznej zgodności równań, lecz także statusu samego czasu oraz tego, w jaki sposób z teorii fundamentalnej miałaby wyłaniać się znana z doświadczenia zmienność i następstwo zdarzeń.
Czas w mechanice kwantowej Już w mechanice klasycznej czasowi przypisuje się szczególny status: jest on traktowany jako zewnętrzny parametr opisujący tło ewolucji układu, a nie jako zwykła zmienna dynamiczna.