Całość może pozostawać w stanie stacjonarnym, a mimo to obserwator wewnętrzny doświadcza uporządkowanej sekwencji zmian dzięki splątaniu kwantowemu.
Prace Morevej i współpracowników stanowiły laboratoryjną ilustrację mechanizmu Page’a-Woottersa: dla obserwatora wewnętrznego wyodrębniony podukład może pełnić rolę zegara, podczas gdy opis całego układu pozostaje w stanie stacjonarnym. Wyniki te nie rozstrzygają jednak ogólnego problemu czasu w grawitacji kwantowej, lecz pokazują, że relacyjny opis czasu można modelować w kontrolowanym układzie kwantowym. Nowsze przeglądy dotyczące zegarów kwantowych i czasu relacyjnego podkreślają, że modele Page’a-Woottersa pozostają raczej obiecującą rodziną propozycji niż powszechnie przyjętym rozwiązaniem całego problemu czasu.
Kwantyzacja zredukowanej przestrzeni fazowej i czasy wewnętrzne Inna strategia polega na tym, by najpierw rozwiązać więzy teorii, a dopiero później przejść do kwantyzacji. W takim ujęciu poszukuje się obserwabli Diraca oraz zmiennych, które mogłyby pełnić rolę czasu wewnętrznego, względem którego opisuje się ewolucję innych wielkości fizycznych.