Egzekucja przyciągnęła „wielotysięczne tłumy” ludzi. Była to ostatnia publiczna egzekucja w historii Prudnika. Jej opisy znalazły się w książce poświęconej historii parafii rzymskokatolickiej w Moszczance autorstwa Josepha Schwetera, a także w publikacjach o historii Prudnika Augustina Weltzla i Jana Piotra Chrząszcza. Według relacji przytoczonej przez Schwetera, Schöps w drodze na miejsce egzekucji śpiewał „jasnym głosem” Te Deum laudamus, wyrażając skruchę i „gotowość odpokutowania własną krwią za morderstwo”. Miał on też zapewniać, że oddaje się woli Bożej. Przy „głośnym płaczu zgromadzonych”, Schöps ukląkł, zmówił modlitwę i „bez ociągania położył się na przerażającym miejscu tortur, aby pośród najokrutniejszych mąk przyjąć swą śmierć”.

Upamiętnienie Schöps został pochowany na miejscu egzekucji, przy współczesnej ul. Powstańców Śląskich. W miejscu tym ustawiono drewniany krzyż, zwany „Krzyżem Schöpsa” (). Zbrodnia popełniona przez Schöpsa, a także jego egzekucja, zapisały się w pamięci mieszkańców ziemi prudnickiej.