Msza sucha () – rzymskokatolickie nabożeństwo przypominające mszę świętą liturgii rzymskiej, różniące się od niej brakiem niektórych modlitw, przeistoczenia i komunii. Nierzadko uznawana za nadużycie liturgiczne.
Obrzędy Występowała jedynie w formie recytowanej. Istniały dwie formy jej sprawowania. Dłuższa, która polegała na odmówieniu poszczególnych części mszy bez ofiarowania, sekrety i kanonu (tj. całej mszy katechumenów i fragmentów mszy wiernych) oraz krótsza, polegająca na odczytaniu czytań, odmówieniu Ojcze nasz i udzieleniu błogosławieństw.
W dłuższej formie kapłan ubierał się tak jak do mszy świętej, w krótszej zakładał jedynie komżę i stułę.
Okoliczności odprawiania Sucha msza była odmawiana, gdy odprawianie mszy świętej nie było możliwe. Wykonywano ją m.in. na ślubach i pogrzebach sprawowanych po południu lub gdy kapłan w danym dniu odprawił już mszę (prawo kanoniczne zabraniało odprawiania mszy po południu oraz, z wyjątkami, binacji), a także w sytuacji, gdy kapłan nie mógł zachować trwającego od północy postu eucharystycznego, np. na pielgrzymkach. Traktowano ją także jako nabożeństwo przy adoracji Najświętszego Sakramentu, co było popularne we Francji i na Węgrzech.