W okresie rządów komunistycznych, więzienie w Burrel (nazywane w nomenklaturze urzędniczej więzieniem nr.3, a następnie więzieniem 321) stało się od 1946 jednym z najważniejszych zakładów karnych, przeznaczonych głównie dla więźniów politycznych (obok więzień w Spaçu i w Qafë Bari). W gronie osadzonych w Burrel znaleźli się przedwojenni ministrowie (Sokrat Dodbiba, Kosta Kotta, Rrok Gera), duchowni (Simon Jubani, Zef Pllumi, Karol Serreqi, Vissarion Xhuvani), generałowie (Abaz Fejzo, Gjin Marku), członkowie rodzin represjonowanych działaczy komunistycznych (Fatos Lubonja, Bashkim Shehu), a także politycy aktywni w okresie postkomunistycznym (Pjetër Arbnori, Spartak Ngjela). Od początku swojej działalności więzienie w Burrel było przepełnione - w 1950 liczba osadzonych sięgnęła 580, mimo że urzędowo pojemność obiektu szacowano na 228 osób. W czasie odbywania kary w latach 1946-1990 zmarło co najmniej 400 więźniów, którzy zostali pochowani w zbiorowym grobie na terenie więzienia. W 1990 w więzieniu przebywało ponad 200 osadzonych.